Mindful cremeren

Oom overleden. Weg. Tijdens de crematie kijkt ie ons lachend aan, toen nog met twee werkende ogen. Later is door een virus één oog verloren gegaan. Het is goed zo, zegt ook tante. De man werd 89. Lees je overheen in een advertentie. Mooi leven gehad. Mindful misschien ook wel. Op het laatst in ieder geval wel; verleden en toekomst deden er niet meer toe, alleen rust.

Crematie met veel terugblikmomenten. Ik heb beeld bij alles. Mis ook veel beeld. Oom maakte WO II mee. Hoe eigenlijk?, vraag ik me af tijdens het Ave Maria. Hij droeg het mee, het was zeker onderdeel van z'n vorming. Ik zag er niks van terug, ook nooit naar gevraagd.

Gek eigenlijk, je zeult alles je hele leven mee, het maakt je tot wie je bent en je omgeving ziet slechts het topje van de ijsberg. Jij maakt je druk op het moment en 60 jaar later is het een herinnering. In het hier en nu huilen we om het verlies van die lachende man op de foto, over 60 jaar is ie slechts een herinnering. Best mindfulle gedachte eigenlijk.

Ja ja, had oom gezegd op z’n ziekbed, geniet ervan Heidi, want dit is niks. Lang over nagedacht. Alles wat leidt tot getob dan maar buiten beschouwing laten? Mindful zijn is toch niet gelijk aan relativeren?! Geef mijn portie maar aan Fikkie in dat geval!, dacht ik. Dan ben ik niet van het mindfullen.

Het is goed zo, zei tante gisteren weer toen ik haar bezocht, voor het eerst alleen. Ik dacht Het is helemaal niet goed zo! Je vindt er niks meer aan. Waarom sta je nog op? Mijn getob was niet haar getob. Tante was blij met mijn bezoek en liet dat mindful merken. Mijn getob nam af, was blij met deze wijze les.

Zou Stephen Covey dit bedoeld hebben met wederzijdse afhankelijkheid als één van de 7 eigenschappen van effectief persoonlijk leiderschap?, dacht ik later in de auto. Het lachende gezicht van oom verscheen op m’n netvlies. Vast wel. Effectief was het zeker, persoonlijk ook.